Eigenlijk waren m’n ouders het er niet mee eens. Je bent niet zo lang geleden nog bij Op Sterk Water geweest, bent de afgelopen 2 weken erg veel met werk en theater bezig geweest. Doe je eigenlijk nog wel xedets aan je studie? Goed, het Studie Ontwijkend Gedrag is wat de klok slaat bij mij de laatste tijd, maar hxe9, je leeft maar xe9xe9n keer. Vera bood een slaapplaats aan, dus ik heb gewoon doorgezaagd tot ik min of meer toestemming had om te gaan.

Om 6 uur stond ik met de lichte zenuwen in m’n lijf op de bus te wachten.. Ik had m’n tassen voor het eten gepakt en met nog wat happen hutspot op m’n bord verliet ik ietwat gehaast m’n huis. Gelukkig was de bus heerlijk op tijd en kon ik lekker met de chauffeur, aangezien ik de enige was die mee reed. Na een complimentje van mijn kant, een ‘veel plezier vanavond!’ van de zijne en onze wegen scheidden weer.
Vera, mijn held van de dag, haalde me bij het station op. Te voet gingen we gelijk door naar het Comedy Theater. Eenmaal binnen op rij 1 merkte Vera op dat ze wat drukker en meer hyper begon te worden. Ik vermoed dat ik haar een klein beetje aangestoken had, want na een lange dag school was ik ook al lekker eeh.. enthousiast geworden.

Voor de show kwamen al heel wat spelers voorbij, dus de line-up was ook al gauw bekend. Maar waar bleef Dave? Uiteindelijk kwam hij met open armen het trappetje af, omhelsde me, liet me los en zei verbaasd ‘Danixeblle!’ en ging eerst daar even bijkletsen voor hij weer terugkwam.

Danixebl presenteerde vanavond en deelde ons mee dat er sprake was van een show zonder pauze xe9n een late night, waar nieuwe spellen geprobeerd zouden worden. Mazzeeeeeeel! Alleen was de show ietwat ingekort, het publiek wat zuinig en ons aandeel aan de show, samen met de gebroeders Kamps, vrij groot. Ik heb het geprobeerd.. bij het zoeken van een verhaal ook naar achter het publiek in kijken en wachten, maar dan prikt er toch weer een woordje in je hoofd en roep je maar bij gebrek aan wat anders. De show vloog om, met hilarische scxe8ne’s over mascara-man die pindakaas op zijn wimpers smeert, maar ook een diss van Danixebl jegens mij, omdat hij kwam met een suggestie die hij de wind in sloeg. Geen probleem, maar Dave kwam wel even melden dat hij het wel sneu vond. Dit resulteerde weer in een stiekem toch wel hilarische anekdote over de bijna-verdrink-ervaring van Dave. Eddy kwam ook nog even buurten en heeft gelijk kennis kunnen maken met mijn talent om iemand de oren van het hoofd te kletsen over de meest zinloze en puntloze mededelingen. Maar hxe9, wat maakt dat nou uit. De late night zou beginnen, maar terwijl Tim, Maarten en Danixebl klaarstonden op het podium, zaten Dave en Eddy naast ons op rij 1 zonder ook maar even erover te denken op te staan. Toch moesten ze meedoen, maar zo gauw Tim bijvoorbeeld in zijn eentje moest zingen, zaten de heren weer gezellig op rij 1. Danixebl gaf er ook maar aan toe en kwam ook zitten. Het liedje was sowieso al grappig, maar als er dan nog twee personen naast je mee beginnen te fluiten of meeneuriexebn, is het al helemaal prachtig.

Wel jammer dat de late night bestond uit twee "Nietus! Drie." spellen. Maar goed, gezellig nazitten is ook leuk. Eddy nog wat veren in zijn kont gestoken, met Dave over bordspelletjes geluld.. en toen was het xe9cht tijd om te gaan. Het was erg jammer dat er belachelijk weinig publiek was, maar hierdoor leek het wat amateuristisch, soundcheck-achtig. En dat is ergens ook wel leuk om een keer te zien. Met de bus (of tram?) werden we in Amstelveen afgezet. De terugkerende zin ‘wil je een stoel?’ werd in casa Hoogstad vervangen door ‘hxe9, maar dit is groter dan ik dacht!’ over haar kamer an sich en de zelfgemaakte muurschildering die er in het echt nog toffer uitziet. In de busrit was onze hyperactieve vermoeidheid omgeslagen in oprechte vermoeidheid, dus na wat mailtjes checken, krabbels typen en de site van OSW bekijken omdat die toch echt hxe9xe9l erg veranderd was, aldus Eddy, werden de pyjama’s aangetrokken, kussens en dekens uitgewisseld. Nog even kletsen tot een uur of twee, de wekker gezet op half 8 en de oogjes gingen dicht. Ik had verwacht dat het veel langer zou duren, maar ik was in ieder geval zo naar dromenland vertrokken. Rond 4 uur werd ik even wakker van huisgenoten die lekker te stappen waren geweest maar daarna heb ik heerlijk geslapen. Eenmaal wakker nog even gemailt naar school en werd ik verrast door een sort-of ontbijt op bed door de gastvrouw. Nog even lekker douchen en toen was het toch xe9cht tijd om te gaan. Op Amsterdam Zuid kwam dan het afscheid en met een nu al beruchte en beroemde ‘doei.’ Nam ik de metro naar school. Tijdens mijn loopje tussen het perron en de fietsenstalling vloog er een vreemde gedachte te binnen: het voelde alsof ik dit alles meegemaakt had in een pauze tussen twee lessen, in plaats van tussen twee dagen. Terwijl ik had geslapen als een roosje, is het zo snel gegaan dat ik het gevoel dat het nog steeds gisteren was. Was dat maar waar.