Het was weer zover. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw en Op Sterk Water kwam op het Oscar Romero optreden. Oftewel: Elise mocht weer eens een dagje op haar ouwe middelbare school de schone taak van roadie-voor-een-dag op zich nemen.

Om half 12 stond ik voor de poort van het Oscar. Het voelde vertrouwd, maar ergens ook alsof ik op een feestje wilde binnensneaken waar ik geen uitnodiging voor had gekregen. Cor, de docent die normaal gesproken de komst van de mannen verzorgt, keek verrast en verbaasd toen ik in de deuropening van zijn lokaal verscheen. Ik schrok ervan. Hij was het toch niet vergeten? Gelukkig kon ik zonder problemen sleutels halen bij de administratie, waarbij mij duidelijk werd gemaakt dat ‘uit het oog, uit het hart’ niet opgaat voor de dames die daar werken.

Toen verscheen het welbekende witte busje van Robert op het schoolplein. Stiekem deed het me wel goed dat ik mijn oud-afdelingsleider op hem af zag stappen om verhaal te halen, maar Robert naar me wees van ‘haar heb ik nodig’. Ge-dee-ie-dubbel-es-ee-dee!

Er werden spullen uitgeladen, school-techniek tot ontploffing gebracht, daardoor nog meer spullen uitgeladen, filters voor de spotjes met grote afkeur verwijderd en spotjes goedgesteld, terwijl ik even het mengpaneel mocht bedienen. "En nu nummer 3 aan." "Gewoon helemaal aan? Of tot een getal onder de tien.." "Aan is aan." "Okeu." Robert vertelde me over het zware leven van een technicus, die naast deze titel ook de titel ‘loopjongen’ moest dragen. En ik had de eer om deze zware last voor een dag van zijn schouders te nemen. Tafeltjes, stoeltjes, frisjes, koffietjes, broodjes gezond, saucijzenbroodjes, water, you name it, I’ll get it. Tijdens het heen weer rennen ging xf3xf3k nog eens mijn telefoon. Dave. Niet verdwaald, wel een dilemma: gewoon de school in, of net als twee jaar terug in het gebouw ernaast optreden? Even een warm welkom met een warme knuffel en hop naar binnen, want ik had nog wat karweitjes te verrichten.

Dave had een mobiel gekocht voor z’n zoontje, die met veel gepriegel en gedoe in elkaar gezet werd. In doodse stilte (nouja, bijna, ik kon m’n lach met moeite onderdrukken) keken alle aanwezigen gekalmeerd en met een tevreden glimlach naar de op-vier-manieren-bewegende, ave maria-tingeltangelende machine, die Dave met een plechtig gezicht in zijn hand hield.

Tijdens het soundchecken kwam echt een enorm late reactie: Over een half uur moeten we spelen.. maar waar is onze vierde man? Waar is Maarten? Dave nam zijn mobiel weer ter hand en door halve zinnen als "Je wist dus niet.." "Waar? Ja dat is te ver.." vielen onze ogen uit de kassen. Die oelewapper was vergeten dat hij moest spelen. Zelfs een kletsmajoor als ik besloot zwijgend op de achtergrond te blijven tot de oplossing gevonden werd. Mijn vader, geen fan, maar na enig onderzoek toch veel reclame blijkt te maken onder leerlingen xe9n de persoon die een aantal keer onaangekondigd binnen kwam om te kijken of hij nog van dienst kon zijn, verliet de zaal en kwam terug met onze redder in nood: Stef Dam. Het soundchecken werd weer opgepakt, om warm te spelen werd er een ode gezongen aan Robert. De hilarische ontdekking dat Stef een achterneef van Iwan was werd nog gedaan en in no-time was het zover: De show.

Mein Gott. Ik vond het twee jaar terug al rumoerig, vorig jaar een lichte verbetering, maar dit keer was het publiek toch echt rampzalig. Mensen die zich enorm macho voordeden, beweerden hun hele leven goulash te willen verkopen, hun moeder een mongool vonden en dus niet van haar hielden en rare gebaren maakten, tja, zo zou ik het publiek wel kunnen omschrijven. Het dieptepunt vond ik toch wel tring-toet, met Rogier, die beroemd was om zijn 30-seconden-sabbelen. Na deze openbaring maakte ik me al redelijk zorgen, maar na uitspraken als ‘waarop? dat is privxe9′ en ‘ligt eraan hoeveel ik betaald krijg’ rondde Iwan gelukkig het interview af met de woorden "Ik denk dat dit ergens naar toe gaat waarvan ik niet wil weten." Een jongen kreeg een bloedneus, die ik even escorteerde naar het herentoilet, waardoor ik veel verbazing en geschokte reacties uitlokte terwijl ik hxe9xe9l precies bloedspetters wegpoetste, terwijl ik herhaalde dat ik niet zou kijken. Dit voorval werd, tot woede van de jongen, nog een aantal keer aangehaald.

De show was gelukkig na een klein uurtje ten einde. Jammer dat een groepje die wxe9l wilden luisteren, door de meerderheid overstemd werden. Om nog misschien de file voor te zijn, haastten Dave en Eddy zich weg. Nog snel wat pionnetjes uitgewisseld, waarbij Eddy zich hardop afvroeg waarvoor deze bedoeld waren. "Dat weet ik eigenlijk ook niet. Maar goed, Dave wilde ze hebben." "Maar waarvoor dan?" "Misschien dat hij ze smelt en opsnuift." "Dat is eigenlijk wel een logisch idee." Arenda kwam nog binnen voor de traditie handtekeningen-scoren (sorry dat ik je zo genegeerd heb! ik had het alleen pokkedruk..) en samen met Cor ruimde ik de laatste spullen op en haastte me naar huis voor een puntje taart, pizza en 3 uur werken bij de HEMA. Nummer 12 staat ook alweer op de planning. Ik dacht dat het nog niet zeker was, maar als mijn moeder aan de visite vertelt ‘ze gaat vandaag helpen opbouwen.. en 15 april gaan we samen heen’ denk ik dat ik hem toch in m’n agenda mag noteren.

Ajuus!