Ik kom nu pas een blog tegen van 2 aug.. dus laat ik deze even posten.

Als ukkepuk bezocht ik trouw de knutselochtenden op camping De Wielerbaan, werd huilend meegenomen door mijn ouders tijdens een logeerfeestje in het zwembad en zag het recreatieteam als mijn helden. Het leek me altijd al gaaf werk, maar nu weet ik dat het veel toffer is dan ik me voor kon stellen.

Na een training in maart, anderhalve week op een camping in Arnhem werken en wat voorpret, mocht ik 10 juli met Renxe9e naar camping Kohnenhof in Luxemburg. De rit erheen duurde iets langer dan gepland, namelijk 9 in plaats van 5 uurtjes. Even wat gegeten en onze spullen uitgepakt, want de volgende dag hadden we toch vrij om de hele dag alles uit te gaan zoeken. Ik had al vanaf dag 1 het idee dat Renxe9e wat afwezig was. Een dag later bleek dat ze heel erg last had van heimwee. Ik kon het me slecht voorstellen, maar snapte dat het erg moeilijk is vrolijk rond te dartelen over de camping als je het liefst thuis was. Vier dagen later werd ze dan ook vervangen door Emmy. De klik die Renee en ik hadden, was natuurlijk niet hetzelfde bij Emmy, maar we konden aardig met elkaar overweg.

Hoogtepunten van deze drie weken waren voor mij onze showdagen. De eerste showdag was een playbackshow. Er waren niet veel aanmeldingen, maar de kleine Esmee van 5 stal de show met haar vertolking van Heya Mama van K3, waarbij de mensen op de achterste rij waarschijnlijk nog goed haar lippen konden lezen. De tweede show was eigenlijk geen show, maar een spooktocht. Een tocht door de bergen van ongeveer een half uur a drie kwartier, waarin 10 vrijwilligers verstopt zaten. Het personeel deed als laatste een ronde, terwijl de bliksemflitsen al dreigend tekeergingen, waarbij xe9xe9n personeelslid onder de scheerschuim gespoten werd ‘met de vriendelijke groeten van Elise van de animatie’. De laatste show was een heuse musical, die we in 3 xe1 4 dagen tijd hadden ingestudeerd. Ik was apetrots op die kleintjes die echt hele stukken tekst uit hun hoofd wisten. We hebben amper hoeven souffleren. Na mijn scheerschuim-actie heb ik heel wat revanges gehad, waarbij een aantal emmers op verschillende dagen en momenten over me heengegooid zijn. De laatste avond, toen Emmy al naar huis was, leek me hxe9t moment om nog xe9xe9n poets te bakken. Samen met mijn partner-in-crime Ashley, een vaste gast die ik vandaag de dag nog wel eens spreek, heb ik zijn hele tent leeggehaald, alleen de laptop en telefoon teruggelegd en al zijn dekens, dekbedden, kussens en tweepersoons-luchtmatras in mijn caravan en tent gelegd. Het leek me niet verstandig in m’n eentje in m’n caravannetje te gaan liggen, dus mocht ik met een slaapzakje bij Ashley crashen. We lachten zachtjes toen we iemand vloekend en stampend van zijn naar mijn tent hoorde lopen. De volgende ochtend liep ik om half 9 naar mijn tent en trof hem daar aan, terwijl hij een kopje koffie dronk. Het bleek dat hij die nacht gewoon mijn spullen uit m’n bed gegooid heeft, de zijne eringedaan heeft en dacht dat ik even naar de wc was en hij hard kon lachen als ik terugkwam en de caravan op slot aantrof. En toen is hij in slaap gevallen. Maar goed, hij was wel zo slim om mijn portemonnee, gitaar en dagboek te ontvoeren en pas terug te geven als ik hem geholpen had met zijn spullen terug te brengen.

Daarna kwam mijn vader me ophalen en was het tijd om afscheid te nemen. Met mijn vader liep ik langs caravans en liet hem kennismaken met mensen die mijn weken in Luxemburg onvergetelijk hebben gemaakt. Kinderen, ouders, personeel, iedereen was dankbaar voor mijn inzet en vond het jammer dat ik wegging. En daar doe je het voor.

(Foto’s staan op m’n hyves: www.elissian.hyves.nl )