Hxe9!
Tis eigenlijk al een tijdje terug dat ik een blog geschreven had, maar mijn broertje heeft me opgeroepen om mijn web-log even nieuw leven in te blazen. Er scheen interesse te zijn in mijn creaties dus zal ik even even wat vertellen en laten zien over mijn hobby; haken!

Ik denk dat het inmiddels al 3 jaar terug is dat ik heb leren haken. Of ietsje eerder. In ieder geval; Bij  de zeeman lagen wat leuke bollen wol die wel erg leuk matchten met m’n nieuwe winterjas. Maar tja.. ik wist wel hoe je een sjaal moest breien, maar hoe maak je in hemelsnaam een muts?! M’n moeder gokte dat het zou lukken door te haken, maar hoe wist ze ook niet. Ze leerde me de basis van haken en liet me toen m’n gang gaan. Na twee afleveringen Friends had ik ineens een muts in m’n handen.

Daarna liet ik het haken wel een tijdje voor wat het was, tot ik van m’n vader hoorde dat de vrouw van een oud-leraar bevallen was van een meisje. Ik fietste vaak met deze leraar naar huis, omdat ik dan van de 18 km maar 7 alleen moest fietsen. Dat leverde wel leuke situaties op als vrienden een andere route fietsten naar huis en ik ineens me bij hun voegde met een hand vol rabarber. We hadden het over van alles en nog wat, maar er is xe9xe9n gesprek wat ik me nog goed kan herinneren. We fietsten langs een weiland en hij zei ineens ‘Ik wil een schaap.’ ‘Sorry?’ ‘Ik wil een schaap en dan scheer ik z’n wol af en brei ik geitenwollen sokken voor mezelf in de winter en kleertjes voor m’n kind’ ‘Maar je kan van een schaap geen geitenwol halen.’ ‘Nou, dan koop ik een schaap en maak ik schapenwollen sokken voor mezelf in de winter en brei ik kleren voor m’n kindje.’ ‘Kan je breien?’ ‘Nee.. nou dan koop ik een schaap, leer breien en brei sokken voor mezelf en kleren voor m’n kindje’ ‘Maar je tuin is te klein voor een schaap?’ ‘Nou en.. ik koop’ -you get the idea-
Ik wilde hem dus kleine witte babysokjes geven met een roze lintje erdoor. Ik had alles in huis, maar  zoiets moet natuurlijk er goed en mooi uitzien. Ik ging dus eerst oefenen door vage knuffels te maken. Van de sokjes zelf heb ik geen foto meer, maar hij was er erg blij mee, ook al waren deze sokjes, die ik op maat had gemaakt voor een kind van 6 maanden, na 1 maand al te klein.

Daarna liet ik het weer even een jaartje voor wat het was. Ik haakte af en toe een mobielsokje of mp3/ipod-sok. Tot ik op lappendag langs Anjo Kleinvak kwam. Ze had grijze wol in de aanbieding. Ik had de week ervoor iemand met een leuk vestje zien lopen. Toevallig zag ik dat vestje in de winkel hangen.. en vond 70 euro wel te duur voor zomaar ‘een leuk vestje’. Ik had nog wel een beetje in m’n hoofd hoe hij eruitzag, dus besloot ik zelf wat te gaan maken. Ik kocht een pakket van 5 bollen. Later  bleek dat dat te optimistisch was. Ik kocht nog twee bollen bij, maar nog kwam ik tekort. Hij had voor m’n verjaardag klaar kunnen zijn, maar ik zag geen tijd om naar de winkel te lopen. De laatste bol heb ik gehad van m’n vader, die na het lesgeven even de winkel ingedoken was, met een wikkel van een bol die ik gebruikt had, om een nieuwe bol te halen.

Al voor ik m’n bolero afhad, kwam ik met spullen voor m’n volgende project thuis. Tassen. Bij Wilbert Schouten vond ik een soort afval van textielfabrieken op klossen. Nog een stel handvatten en een huge haakpen (pen 12 voor de kenners) van bamboe (het oog wil ook wat) en de eerste tas was in de maak. Een buurvrouw van me was zo enthousiast over m’n bolero en tas dat ik haar verraste met een klein tasje dat ik van hetzelfde spul had gehaakt als mijn tas. Ik kreeg nog meer complimentjes over m’n tas en besloot nog twee klossen te halen; groen-wit en rood-wit met groene en rode knopen. Misschien zijn deze kleurcombi’s iets te gewaagd, maar wie weet is er iemand die dit leest, wel geinteresseerd in. Ik wil ze verkopen of zelfs een tas-ontwerp uitwerken.. Dus ben je niet vies van wat groen of rood en wil je een tasje of heb je een leuk idee, geef maar een gil.

Dan wil ik afsluiten met een vraag, zoals mijn titel al zegt. Als je deze blog zo gelezen en bekeken hebt. Wat vind jij?

Ik kom nu pas een blog tegen van 2 aug.. dus laat ik deze even posten.

Als ukkepuk bezocht ik trouw de knutselochtenden op camping De Wielerbaan, werd huilend meegenomen door mijn ouders tijdens een logeerfeestje in het zwembad en zag het recreatieteam als mijn helden. Het leek me altijd al gaaf werk, maar nu weet ik dat het veel toffer is dan ik me voor kon stellen.

Na een training in maart, anderhalve week op een camping in Arnhem werken en wat voorpret, mocht ik 10 juli met Renxe9e naar camping Kohnenhof in Luxemburg. De rit erheen duurde iets langer dan gepland, namelijk 9 in plaats van 5 uurtjes. Even wat gegeten en onze spullen uitgepakt, want de volgende dag hadden we toch vrij om de hele dag alles uit te gaan zoeken. Ik had al vanaf dag 1 het idee dat Renxe9e wat afwezig was. Een dag later bleek dat ze heel erg last had van heimwee. Ik kon het me slecht voorstellen, maar snapte dat het erg moeilijk is vrolijk rond te dartelen over de camping als je het liefst thuis was. Vier dagen later werd ze dan ook vervangen door Emmy. De klik die Renee en ik hadden, was natuurlijk niet hetzelfde bij Emmy, maar we konden aardig met elkaar overweg.

Hoogtepunten van deze drie weken waren voor mij onze showdagen. De eerste showdag was een playbackshow. Er waren niet veel aanmeldingen, maar de kleine Esmee van 5 stal de show met haar vertolking van Heya Mama van K3, waarbij de mensen op de achterste rij waarschijnlijk nog goed haar lippen konden lezen. De tweede show was eigenlijk geen show, maar een spooktocht. Een tocht door de bergen van ongeveer een half uur a drie kwartier, waarin 10 vrijwilligers verstopt zaten. Het personeel deed als laatste een ronde, terwijl de bliksemflitsen al dreigend tekeergingen, waarbij xe9xe9n personeelslid onder de scheerschuim gespoten werd ‘met de vriendelijke groeten van Elise van de animatie’. De laatste show was een heuse musical, die we in 3 xe1 4 dagen tijd hadden ingestudeerd. Ik was apetrots op die kleintjes die echt hele stukken tekst uit hun hoofd wisten. We hebben amper hoeven souffleren. Na mijn scheerschuim-actie heb ik heel wat revanges gehad, waarbij een aantal emmers op verschillende dagen en momenten over me heengegooid zijn. De laatste avond, toen Emmy al naar huis was, leek me hxe9t moment om nog xe9xe9n poets te bakken. Samen met mijn partner-in-crime Ashley, een vaste gast die ik vandaag de dag nog wel eens spreek, heb ik zijn hele tent leeggehaald, alleen de laptop en telefoon teruggelegd en al zijn dekens, dekbedden, kussens en tweepersoons-luchtmatras in mijn caravan en tent gelegd. Het leek me niet verstandig in m’n eentje in m’n caravannetje te gaan liggen, dus mocht ik met een slaapzakje bij Ashley crashen. We lachten zachtjes toen we iemand vloekend en stampend van zijn naar mijn tent hoorde lopen. De volgende ochtend liep ik om half 9 naar mijn tent en trof hem daar aan, terwijl hij een kopje koffie dronk. Het bleek dat hij die nacht gewoon mijn spullen uit m’n bed gegooid heeft, de zijne eringedaan heeft en dacht dat ik even naar de wc was en hij hard kon lachen als ik terugkwam en de caravan op slot aantrof. En toen is hij in slaap gevallen. Maar goed, hij was wel zo slim om mijn portemonnee, gitaar en dagboek te ontvoeren en pas terug te geven als ik hem geholpen had met zijn spullen terug te brengen.

Daarna kwam mijn vader me ophalen en was het tijd om afscheid te nemen. Met mijn vader liep ik langs caravans en liet hem kennismaken met mensen die mijn weken in Luxemburg onvergetelijk hebben gemaakt. Kinderen, ouders, personeel, iedereen was dankbaar voor mijn inzet en vond het jammer dat ik wegging. En daar doe je het voor.

(Foto’s staan op m’n hyves: www.elissian.hyves.nl )

Iedereen heeft wel van die momenten waarin dingen gezegd worden die verkeerd opgevat worden. Verkeerd gedecodeerd, zo wordt op de IPABO geleerd. Maar waarom is hier geen cursus voor?! Een cursus vind-de-man-in-jezelf, een cursus flirten, een cursus nee-zeggen, een cursus vind-jouw-geluk, een cursus wandelen-met-je-beschermengel, een cursus schilderen-als-bob-ross..

Ik ben blij met mijn vrouw-zijn, flirten is niet aan mij besteed, mijn geluk vind ik al in kleine dingetjes, wandelen in m’n eentje of een goede gesprekspartner is ook al goed genoeg en schilderen moet wel een hobby blijven. Nee zeggen. Dat is wel een probleem. Ik zeg vaak ja. Txe9 vaak ja. Zo gauw het woord mijn mond uit is, vreet ik mezelf al op. Hoe kan ik me hieraan houden? Kan ik dit wel waarmaken? Vraag ik niet teveel van mezelf? Neem ik niet teveel hooi op m’n vork? Het is alleen zo verdomd makkelijk! Mensen zijn blij dat ze te horen krijgen wat ze willen en dat je ze wil helpen, geen probleem. Ja, in m’n hoofd, maar ik zet me er wel weer overheen.

Toch gebeurt het soms dat ik, of mensen om mij heen, me dwingen om nee te zeggen. Als je het niet wilt, dan doe je het niet! Hoe zit het nou? Ben jij een slaafje? Denk eens aan jezelf! Dan raap je al je moed bijeen en besluit voet bij stuk te houden. Nee is nee. Maar zo gauw dxe1t woord eruit is, voel je je pas raar. Niet iemand die bereid is je te helpen en altijd voor je klaarstaat, maar enorm egoxefstisch en gemeen. Daarbij komend ook nog dat ik niet vanaf het begin duidelijk ben geweest.

Ik zei "Het lijkt me supertof met jou te werken in een animatieteam!" en niet "Het lijkt me supertof met jou te werken! Als ik maar de eerste keer mee kan kijken met iemand met ervaring, niet lullig bedoeld, maar ik wil eerst een keer oefenen met veel begeleiding voor we in de zomer moeten presteren." Dan hadden we nu geen meningsverschil en dan had ik me niet al vanaf donderdag een enorme bitch gevoeld en durf ik je nu niet aan te spreken als je op msn komt.

Als iemand een cursus hoe-ga-ik-om-met-mijn-sociale-onhandigheid in een krant, op een site of via mond-tot-mond-reclame vindt.. jullie weten mij te vinden. 

Het was weer zover. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw en Op Sterk Water kwam op het Oscar Romero optreden. Oftewel: Elise mocht weer eens een dagje op haar ouwe middelbare school de schone taak van roadie-voor-een-dag op zich nemen.

Om half 12 stond ik voor de poort van het Oscar. Het voelde vertrouwd, maar ergens ook alsof ik op een feestje wilde binnensneaken waar ik geen uitnodiging voor had gekregen. Cor, de docent die normaal gesproken de komst van de mannen verzorgt, keek verrast en verbaasd toen ik in de deuropening van zijn lokaal verscheen. Ik schrok ervan. Hij was het toch niet vergeten? Gelukkig kon ik zonder problemen sleutels halen bij de administratie, waarbij mij duidelijk werd gemaakt dat ‘uit het oog, uit het hart’ niet opgaat voor de dames die daar werken.

Toen verscheen het welbekende witte busje van Robert op het schoolplein. Stiekem deed het me wel goed dat ik mijn oud-afdelingsleider op hem af zag stappen om verhaal te halen, maar Robert naar me wees van ‘haar heb ik nodig’. Ge-dee-ie-dubbel-es-ee-dee!

Er werden spullen uitgeladen, school-techniek tot ontploffing gebracht, daardoor nog meer spullen uitgeladen, filters voor de spotjes met grote afkeur verwijderd en spotjes goedgesteld, terwijl ik even het mengpaneel mocht bedienen. "En nu nummer 3 aan." "Gewoon helemaal aan? Of tot een getal onder de tien.." "Aan is aan." "Okeu." Robert vertelde me over het zware leven van een technicus, die naast deze titel ook de titel ‘loopjongen’ moest dragen. En ik had de eer om deze zware last voor een dag van zijn schouders te nemen. Tafeltjes, stoeltjes, frisjes, koffietjes, broodjes gezond, saucijzenbroodjes, water, you name it, I’ll get it. Tijdens het heen weer rennen ging xf3xf3k nog eens mijn telefoon. Dave. Niet verdwaald, wel een dilemma: gewoon de school in, of net als twee jaar terug in het gebouw ernaast optreden? Even een warm welkom met een warme knuffel en hop naar binnen, want ik had nog wat karweitjes te verrichten.

Dave had een mobiel gekocht voor z’n zoontje, die met veel gepriegel en gedoe in elkaar gezet werd. In doodse stilte (nouja, bijna, ik kon m’n lach met moeite onderdrukken) keken alle aanwezigen gekalmeerd en met een tevreden glimlach naar de op-vier-manieren-bewegende, ave maria-tingeltangelende machine, die Dave met een plechtig gezicht in zijn hand hield.

Tijdens het soundchecken kwam echt een enorm late reactie: Over een half uur moeten we spelen.. maar waar is onze vierde man? Waar is Maarten? Dave nam zijn mobiel weer ter hand en door halve zinnen als "Je wist dus niet.." "Waar? Ja dat is te ver.." vielen onze ogen uit de kassen. Die oelewapper was vergeten dat hij moest spelen. Zelfs een kletsmajoor als ik besloot zwijgend op de achtergrond te blijven tot de oplossing gevonden werd. Mijn vader, geen fan, maar na enig onderzoek toch veel reclame blijkt te maken onder leerlingen xe9n de persoon die een aantal keer onaangekondigd binnen kwam om te kijken of hij nog van dienst kon zijn, verliet de zaal en kwam terug met onze redder in nood: Stef Dam. Het soundchecken werd weer opgepakt, om warm te spelen werd er een ode gezongen aan Robert. De hilarische ontdekking dat Stef een achterneef van Iwan was werd nog gedaan en in no-time was het zover: De show.

Mein Gott. Ik vond het twee jaar terug al rumoerig, vorig jaar een lichte verbetering, maar dit keer was het publiek toch echt rampzalig. Mensen die zich enorm macho voordeden, beweerden hun hele leven goulash te willen verkopen, hun moeder een mongool vonden en dus niet van haar hielden en rare gebaren maakten, tja, zo zou ik het publiek wel kunnen omschrijven. Het dieptepunt vond ik toch wel tring-toet, met Rogier, die beroemd was om zijn 30-seconden-sabbelen. Na deze openbaring maakte ik me al redelijk zorgen, maar na uitspraken als ‘waarop? dat is privxe9′ en ‘ligt eraan hoeveel ik betaald krijg’ rondde Iwan gelukkig het interview af met de woorden "Ik denk dat dit ergens naar toe gaat waarvan ik niet wil weten." Een jongen kreeg een bloedneus, die ik even escorteerde naar het herentoilet, waardoor ik veel verbazing en geschokte reacties uitlokte terwijl ik hxe9xe9l precies bloedspetters wegpoetste, terwijl ik herhaalde dat ik niet zou kijken. Dit voorval werd, tot woede van de jongen, nog een aantal keer aangehaald.

De show was gelukkig na een klein uurtje ten einde. Jammer dat een groepje die wxe9l wilden luisteren, door de meerderheid overstemd werden. Om nog misschien de file voor te zijn, haastten Dave en Eddy zich weg. Nog snel wat pionnetjes uitgewisseld, waarbij Eddy zich hardop afvroeg waarvoor deze bedoeld waren. "Dat weet ik eigenlijk ook niet. Maar goed, Dave wilde ze hebben." "Maar waarvoor dan?" "Misschien dat hij ze smelt en opsnuift." "Dat is eigenlijk wel een logisch idee." Arenda kwam nog binnen voor de traditie handtekeningen-scoren (sorry dat ik je zo genegeerd heb! ik had het alleen pokkedruk..) en samen met Cor ruimde ik de laatste spullen op en haastte me naar huis voor een puntje taart, pizza en 3 uur werken bij de HEMA. Nummer 12 staat ook alweer op de planning. Ik dacht dat het nog niet zeker was, maar als mijn moeder aan de visite vertelt ‘ze gaat vandaag helpen opbouwen.. en 15 april gaan we samen heen’ denk ik dat ik hem toch in m’n agenda mag noteren.

Ajuus!

Eigenlijk waren m’n ouders het er niet mee eens. Je bent niet zo lang geleden nog bij Op Sterk Water geweest, bent de afgelopen 2 weken erg veel met werk en theater bezig geweest. Doe je eigenlijk nog wel xedets aan je studie? Goed, het Studie Ontwijkend Gedrag is wat de klok slaat bij mij de laatste tijd, maar hxe9, je leeft maar xe9xe9n keer. Vera bood een slaapplaats aan, dus ik heb gewoon doorgezaagd tot ik min of meer toestemming had om te gaan.

Om 6 uur stond ik met de lichte zenuwen in m’n lijf op de bus te wachten.. Ik had m’n tassen voor het eten gepakt en met nog wat happen hutspot op m’n bord verliet ik ietwat gehaast m’n huis. Gelukkig was de bus heerlijk op tijd en kon ik lekker met de chauffeur, aangezien ik de enige was die mee reed. Na een complimentje van mijn kant, een ‘veel plezier vanavond!’ van de zijne en onze wegen scheidden weer.
Vera, mijn held van de dag, haalde me bij het station op. Te voet gingen we gelijk door naar het Comedy Theater. Eenmaal binnen op rij 1 merkte Vera op dat ze wat drukker en meer hyper begon te worden. Ik vermoed dat ik haar een klein beetje aangestoken had, want na een lange dag school was ik ook al lekker eeh.. enthousiast geworden.

Voor de show kwamen al heel wat spelers voorbij, dus de line-up was ook al gauw bekend. Maar waar bleef Dave? Uiteindelijk kwam hij met open armen het trappetje af, omhelsde me, liet me los en zei verbaasd ‘Danixeblle!’ en ging eerst daar even bijkletsen voor hij weer terugkwam.

Danixebl presenteerde vanavond en deelde ons mee dat er sprake was van een show zonder pauze xe9n een late night, waar nieuwe spellen geprobeerd zouden worden. Mazzeeeeeeel! Alleen was de show ietwat ingekort, het publiek wat zuinig en ons aandeel aan de show, samen met de gebroeders Kamps, vrij groot. Ik heb het geprobeerd.. bij het zoeken van een verhaal ook naar achter het publiek in kijken en wachten, maar dan prikt er toch weer een woordje in je hoofd en roep je maar bij gebrek aan wat anders. De show vloog om, met hilarische scxe8ne’s over mascara-man die pindakaas op zijn wimpers smeert, maar ook een diss van Danixebl jegens mij, omdat hij kwam met een suggestie die hij de wind in sloeg. Geen probleem, maar Dave kwam wel even melden dat hij het wel sneu vond. Dit resulteerde weer in een stiekem toch wel hilarische anekdote over de bijna-verdrink-ervaring van Dave. Eddy kwam ook nog even buurten en heeft gelijk kennis kunnen maken met mijn talent om iemand de oren van het hoofd te kletsen over de meest zinloze en puntloze mededelingen. Maar hxe9, wat maakt dat nou uit. De late night zou beginnen, maar terwijl Tim, Maarten en Danixebl klaarstonden op het podium, zaten Dave en Eddy naast ons op rij 1 zonder ook maar even erover te denken op te staan. Toch moesten ze meedoen, maar zo gauw Tim bijvoorbeeld in zijn eentje moest zingen, zaten de heren weer gezellig op rij 1. Danixebl gaf er ook maar aan toe en kwam ook zitten. Het liedje was sowieso al grappig, maar als er dan nog twee personen naast je mee beginnen te fluiten of meeneuriexebn, is het al helemaal prachtig.

Wel jammer dat de late night bestond uit twee "Nietus! Drie." spellen. Maar goed, gezellig nazitten is ook leuk. Eddy nog wat veren in zijn kont gestoken, met Dave over bordspelletjes geluld.. en toen was het xe9cht tijd om te gaan. Het was erg jammer dat er belachelijk weinig publiek was, maar hierdoor leek het wat amateuristisch, soundcheck-achtig. En dat is ergens ook wel leuk om een keer te zien. Met de bus (of tram?) werden we in Amstelveen afgezet. De terugkerende zin ‘wil je een stoel?’ werd in casa Hoogstad vervangen door ‘hxe9, maar dit is groter dan ik dacht!’ over haar kamer an sich en de zelfgemaakte muurschildering die er in het echt nog toffer uitziet. In de busrit was onze hyperactieve vermoeidheid omgeslagen in oprechte vermoeidheid, dus na wat mailtjes checken, krabbels typen en de site van OSW bekijken omdat die toch echt hxe9xe9l erg veranderd was, aldus Eddy, werden de pyjama’s aangetrokken, kussens en dekens uitgewisseld. Nog even kletsen tot een uur of twee, de wekker gezet op half 8 en de oogjes gingen dicht. Ik had verwacht dat het veel langer zou duren, maar ik was in ieder geval zo naar dromenland vertrokken. Rond 4 uur werd ik even wakker van huisgenoten die lekker te stappen waren geweest maar daarna heb ik heerlijk geslapen. Eenmaal wakker nog even gemailt naar school en werd ik verrast door een sort-of ontbijt op bed door de gastvrouw. Nog even lekker douchen en toen was het toch xe9cht tijd om te gaan. Op Amsterdam Zuid kwam dan het afscheid en met een nu al beruchte en beroemde ‘doei.’ Nam ik de metro naar school. Tijdens mijn loopje tussen het perron en de fietsenstalling vloog er een vreemde gedachte te binnen: het voelde alsof ik dit alles meegemaakt had in een pauze tussen twee lessen, in plaats van tussen twee dagen. Terwijl ik had geslapen als een roosje, is het zo snel gegaan dat ik het gevoel dat het nog steeds gisteren was. Was dat maar waar.

Op een bijeenkomst voor uitvaartbegeleiders komt Hella van der Wijst van de KRO een presentatie houden. Tijdens deze presentatie komt ze erachter dat mijn moeder ook de uitvaart van Nick (mijn broer) heeft gedaan. Zo’n heftig verhaal.. ze vroeg mijn moeder of ze misschien interesse had om aan het programma de Wandeling mee te doen. Thuis nog even erover gesproken en toch besloten met de KRO in zee te gaan. Opnames worden gemaakt en dan komt het lange wachten. Komt het wel goed over op tv? Wordt er niet geknipt en geplakt tot iets wat niet meer klopt?

Vrijdag 27 februari wordt het uitgezonden. "het wordt een mooie aflevering," krijgt mijn moeder te horen, en dit stelt haar weer gerust.

Ook op de site van de KRO staat al een stukje over wat komen gaat:

Trudy De Lange verzorgde de uitvaart van haar eigen zoon
x93Na de dood kan er nog zoveel moois tot stand komenx94

Trudy De Lange-Dudink volgt nog maar net de opleiding tot uitvaartbegeleidster wanneer haar eigen zoon, Nick (15), te horen krijgt dat hij nog maar enkele weken te leven heeft. Na het verschrikkelijke afscheid verzorgt Trudy voor Nick haar eerste uitvaart. Sindsdien doet ze de ene uitvaart na de andere: x93Ik weet niet of ik het anders of minder goed had gedaan als ik dit niet had meegemaakt. Maar ik weet wel dat het heel belangrijk is om goed afscheid te nemen. Ik zie het niet als iets wat moet. Je mag het voor iemand doen. En dat is een eer.x94

Toen Nick kwam te overlijden, wist Trudy meteen wat ze wilde en niet wilde. Hij zou gewoon mee terug naar huis gaan. De familie werd gewaarschuwd dat de tafel aan de kant moest:  x93Vijf jaar geleden moest ik hem na het voetbal nog helpen met afdrogen na het douchen. Ik zei tegen mijn man: We halen er niemand anders bij, wij verzorgen hem gewoon. De laatste drie weken hebben we de verzorging uit handen moeten geven aan de verpleging, maar nu is ie weer van ons.x94

23 april is Nick overleden, 29 april is hij begraven. 30 april was Koninginnedag. x93We hebben onze schoenen aangetrokken, gezegd: we gaan even goed naar de vrijmarkt toe. We laten ons er niet onder krijgen. We waren na een uur weer thuis, maar we zijn wel gegaan! Alles wat je ging doen, kostte enorm veel energie. Maar er zijn zoveel mooie dingen georganiseerd na Nickx92s dood, die hebben heel veel hoop gegeven. Nick heeft dus anderen weten te inspireren na zijn dood, dat is heel belangrijk.x94

Slechts zes weken na Nickx92s overlijden doet Trudy examen voor uitvaartleidster. Nick zou veel waardering hebben gehad voor het feit dat zijn moeder dat deed. Voor Trudy was dit een enorme stimulans: x93Ik wilde het doen omdat ik wist dat Nick het zo waardeerde.x94 Ze heeft ook nooit een uitvaart geweigerd. x93Als een babytje overlijdt, dan kan je niet om je emoties heen. Je staat naast die ouders te huilen. Dat gaat door merg en been. Afschuwelijk. Maar je blijft het doen omdat je weet dat mensen ermee verder kunnen als het goed gedaan wordt.x94 

Exe9n dingetje klopt niet: het was niet mijn moeder’s eerste uitvaart, maar dat zien we door de vingers.
Ik ga in ieder geval kijken. Jij ook?

Op Sterk Water bestaat 10 jaar! Dat vieren we op 21 januari met een speciale voorstelling in het Comedy Theater in Amsterdam, waar onze hele spelerspool aan mee doet! Vind je dat jij een trouwe fan van ons bent en er zeker bij moet zijn, schrijf ons dan een mail met daarin de reden dat we voor jou 2 vrijkaartjes moeten regelen. De tien mooiste inzendingen komen op onze gastenlijst! Mail naar: opsterkwater@planet.nl.

Ik vond het ietwat vreemd om mezelf op te geven voor de actie. Toen schoot het me te binnen. M’n ouders. Die afgelopen 8 keer dat ik ben gegaan, waren ze nooit te beroerd me op te halen, met me mee te gaan en genoten zelf ook enorm als ze weer heen mochten. Na een middagje schrijven, schrappen en nog meer schrijven ontstond er een mailtje die ik op goed geluk verzond. Zondagavond zouden de winnaars uitslag krijgen. Rond 10-en was er nog geen mailtje, noch maandagmiddag, dus ging ik er van uit dat het niet meer door ging. Ach, m’n ouders wisten van niks, dus kunnen ze het ook niet jammer vinden dat ze verloren hebben. Tot ik dinsdag rond etenstijd een rondje email-checken deed. Verbaasd keek ik naar m’n inbox. Afzender Op Sterk Water, onderwerp Op Sterk Water 10 jaar (bevestiging). Nee… dat kan toch niet? Het stond er toch echt. Elise’s ouders waren van harte welkom bij de jubileumshow van OSW. Blij stapte ik op m’n vader af. "Heb jij morgen wat te doen?" "Ja.." "WAT?!" "Open avond op school. Hoezo?" "Je hebt vrijkaartjes gewonnen voor OSW." "Heb jij kaartjes gewonnen?" "Nee, jij. En mam." "Nee dat meen je niet!" Terwijl mijn vader zat te balen in de woonkamer, liep ik naar boven om mijn moeder ook op de hoogte te brengen. Zij wist niemand om mee te nemen, mijn broertje had hetzelfde probleem als m’n vader.. dus zat er niks anders op om met m’n moeder mee te gaan.

Gelijk de volgende dag was het zo ver. Ik was overdag op de IPABO te Amsterdam, dus ging ik naar huis om te eten en met mijn moeder weer naar Amsterdam voor de show. Klein foutje op de heenweg: ik liep een straat te ver naar links om op het damrak te zijn.. dus liepen we wat ongemakkelijk arm in arm tussen coffeeshops en seksshops. Sorry mam! We waren wel op tijd en liepen naar de kassa. "We staan op de gastenlijst," zei ik op normaal volume met een glimlach van oor tot oor. "Dan moet je bij die mannen zijn." De kassa-meneer wees naar Renxe9 en Pepijn met een bak met enveloppen. Mijn moeder liet weer eens merken dat ze half-doof was door enthousiast tegen hem te roepen dat ze kaartjes gewonnen had. De kassa-meneer lachte, wees weer naar de twee heren en ik trok m’n moeder mee. Na een handje, felicitatie, complimentje over m’n ‘prachtige mail’ en gouden handdruk met 2 vrijkaartjes en 4 consumptiemuntjes, werden we verzocht een glaasje champagne te pakken en een fijne avond te hebben. Nu kon het al niet meer stuk. Ik wilde m’n moeder voorstellen aan Danixebl, die nxe9t op dat moment een handje pinda’s in d’r mik gooide (m’n moeder dus). Dat liep natuurlijk uit tot een gesprek over hoe onbeleefd het was nootjes te eten als iemand je net voor wil stellen aan een ander. Ze spoelde snel haar mond leeg met een slok champagne en gaf ‘m een hand. Nog een seconde later ging z’n mobiel. "Neem maar op hoor." "Volgens mij heb ik dat al gedaan.. hallo?" en hij liep weg. Michelle en haar vader hadden ook het theater bereikt en na 3 keer van plaats te hebben gewisseld, zaten we op rij 4. Michelle bereidde haar vader erop voor dat de kans bestond dat hij mee moest doen. "Dan zeg ik gewoon nee," zei hij stoer. De avond was opgesplitst in 3 rondes met ieder 3 spelers en een pianist. Ronde 1: Tim, Lennart, Jordy en Danixebl, ronde 2: Dave, Eddy, Roemer en Iwan, ronde 3: Maarten, Arjen, Jelle en Tim nog een keer door publieksstemming. Renxe9 presenteerde namelijk, dus kwam er een persoon tekort. Tijdens het xe1llereerste spel stapte Jordy op Nico af alsof hij gewoon wxedst wat er vlak daarvoor besproken was. Gelukkig werd hij respectvol behandeld en werden er drie odes tegelijk gezongen aan drie mannen uit de zaal. Verder werd er deze ronde gespeeld: interview achteruit over haringslingeren, WereldSongFestival en Marginaal. Die laatste was een geimporteerd spel uit Duitsland en.. bar slecht. Daarom stond hij tussen andere deze-hebben-nooit-onze-favorieten-lijst-gehaald-spellen op een rad. Ze hadden gelijk: omdat je wist wat ze ervan vonden om het te doen, was het grappig, maar serieus nemen kxf3n je gewoon niet. Na een pauze met een puntje taart begon de tweede ronde met tring-toet. Een man uit Slotervaart was de gelukkige en ik wist niet of ik moest lachen of medeleven moest hebben met de man toen hij eerlijk de bel liet klinken toen een van de jongens zei ‘niet zeuren dat het huis te klein is, papa kan nu niet meer betalen omdat hij net ontslagen is.’ Staan-zitten-liggen was hier het bonusspel en ergens was het wel droog dat je moet spelen, maar ook de hele tijd in de gaten moet houden of tijdens de scxe8ne wel een persoon zat, stond en ligt. M’n moeder liet me schrikken door te zeggen dat ik in verband met m’n TTT de volgende ochtend eigenlijk maar beter in de 2e pauze voor de derde helft naar huis kon gaan. Gelukkig kon ik haar overtuigen dat een andere keer prima was, maar deze keer echt toch te speciaal was om maar half mee te maken.

De derde ronde mocht rij 10 beslissen wie de 3e speler zou zijn. Michelle en ik gokten goed: Tim. Het OSW-journaal was beter geslaagd dan de vorige keer door de leuke inbreng van het publiek. Tot mijn verbazing voelde m’n moeder zich ook geroepen om een suggestie te geven. "Een verkeerswaarschuwing!" riep ze enthousiast. "Mam, dahaag!" dacht ik te sissen, maar blijkbaar kon Arjen het volgen en zei zachtjes ‘jaweeeel’. Een waarschuwing voor iedereen in de buurt van medemblik en hoorn tussen 7 en 9 in verband met mijn tussentijdse toets. Als bonus werd de Timpro gespeeld, een spel verzonnen door Tim Kamps. De heer Kamps zat samen met Wart in de zaal en werd dan dus ook uitgenodigd commentaar te leveren als het niet ging zoals hij zou willen. En dat hebben ze geweten; maarten’s pianospel bij polka, rap en reggae leken wel hxe9xe9l erg op elkaar.. etcetera.

Helaas naderde het eind en na de toegift was het dan toch xe9cht tijd om naar huis te gaan. Dit keer gewoon over het Damrak zonder ongemakkelijk te voelen en om half 1 lag ik in m’n bedje. Op naar het volgende jubileum: 10x OSW.. en natuurlijk voor OSW nog veel jaren!

IJs brengt het beste in de mensen naar boven. Mensen hangen lampjes boven sloten op, anderen halen extra koek en koffie om een koek en zopie-tent aan de oever op te richten, zetten met rood-wit lint dunne stukken ijs af, of genieten met hun kinderen van de gastvrijheid van de anderen. Het is gewoon ontroerend om te zien hoe iedereen zijn beste beentje voorzet om een gezellige tijd te maken zolang er geschaatst kan worden in heel Medemblik. Morgen zal ik ook een poging wagen, maar ik besloot eerst met m’n camera een rondje te fietsen. Bij De Vooroever ben ik blijven plakken en kwam pas twee uur later erachter dat het al te donker werd om verder te fietsen. Bij deze een paar plaatjes van iets wat eigenlijk niet vast te leggen was.

Vorig jaar heb ik m’n jaar-overzicht kort en bondig gehouden. Gewoon omdat ik van gekkigheid niet wist waar ik moest beginnen, wat ik over moest slaan, etcetera. Dit jaar had ik een plan: Ik zoek 12 foto’s uit. Voor iedere maand xe9xe9n foto. En dan gewoon opschrijven wat me te binnen schiet.

Januari
Van januari staan er eigenlijk geen foto’s op m’n laptop. Ik kan ook niets bedenken wat plaatsgevonden heeft in januari, naast oppassen, stage en huiswerk maken. Op naar:

Februari
Gewoon puur omdat dit de enige foto is die ik in Februari gemaakt heb xD. ‘s Avonds, op het station in Hoorn, na de show van Plien en Bianca, met Fenna. Fenna was al een tijdje gestopt met de PABO, nu spreek ik haar ook nog zelden, maar tja, zij wilde mee naar Plien en Bianca en ik had een kaartje over. Een plus xe9xe9n is twee. Maar het was wel erg gezellig om met haar een keertje naar het theater te gaan. Weer eens wat anders dan met me, myself and I, m’n moeder of forummers. En de show zelf was ook heel tof.

Maart
Renee vond het tijd dat ik weer eens uitging. Ik stond versteld van het feit dat ik geen smoesje verzon, maar met d’r mee ben geweest. Misschien is het door de licht dwingende toon van Renee. Ik denk dat ze toch een best buddy bij heb. De anderen die gestopt zijn, beginnen langzaam op de achtergrond te raken. Misschien af en toe nog krabbelen, maar daar houdt het bij op. Maar met Sinterklaas samen ‘optreden’, voor mijn doen nog regelmatig sms’en en bellen, ik zou zo graag willen dat haar beoordeler geen onvoldoende had gegeven voor dat stomme verslag waar ik ook bijna op was blijven stegen en we nu nog samen in de klas zaten. Reigerfestival was de gelegenheid om met d’r mee te gaan. De Stille Genieter, de Zielige Zanger, we hadden genoeg nieuwe suske en wiske-titels kunnen bedenken. Daarna naar DNS met Evelien, m’n tweede en laatste keer, want daarna zouden ze stoppen. Ergens had ik ook geen zin in een derde keer. Ik keek het toch nooit, maar vond het leuk om met gezellige mensen heen te gaan.

April
Het prilste begin heb ik niet meegemaakt, maar de dag dat ik het contract ondertekende als hulpkracht van de HEMA, had ik een dikke trui aan en was er nog bar weinig van het pand herkenbaar als winkel. Alles beton en bouwmateriaal, koud, kil en nog wat ongeloofwaardig. Met een plattegrond in de hand deden we een spel ‘waar zal straks de *** liggen?’ om een beetje een beeld te geven van hoe het eruit zou zien. De weken erop zetten we in onze vrije uurtjes stellingen in elkaar en langzaam maar zeker begon de boel vorm te krijgen. De openingsdatum werd wel een maand verschoven, maar half april waren we eindelijk klaar voor opening.

Mei
Eigenlijk had Dave me gevraagd 23 april te komen kijken in het comedy-theater, maar ik wilde niet op m’n broer’s sterfdag naar het theater. Woensdag 21 mei ging ik met mijn ouders en broertje naar de Eurovisie-avond van OSW. Wat hebben we genoten. Veel liedjes zingen, goede impro, m’n ouders waren helemaal verbaasd van het talent dat de jongens bezaten. Ik heb dan ook nog vaak verhalen van die avond moeten horen van mijn ouders. Helemaal niet erg, ik was zelf net zo enthousiast. Anderhalve week later kwamen ze optreden bij mijn broertje en vader op school. Een docent vond het prima als ik wilde helpen opbouwen, m’n vader zorgde ervoor dat hij geen les hoefde te geven
tijdens de show van OSW, zodat hij samen met mij achterin de zaal onze 2e show in 2 weken tijd konden aanschouwen. Robert vroeg of ik de week erop weer in Amsterdam kwam kijken, maar vond het wel even goed zo.

Juni
Speciaal voor het eindfeest van de Jozefschool had ik m’n mondeling Engels laten verzetten. En die moet ik nu nog steeds doen, maar dat ter zijde. Leuk voor de kids als Juf voor de laatste keer meedoet met spelletjes, leuk voor mij om zo een stage-periode af te sluiten. Het was geweldig bij de kleuters. Eerst keek ik er zxf3 tegen op. De natte broeken, kwijl, snot en rare eetgewoonten (lees; klei, plaksel, blaadjes) vre-se-lijk. Maar het enthousiasme, de verbazing als je iets heel simpels doet, de liefdesverklaringen en grappige uitspraken maakten alles goed. Zelfs de ‘juuuhuuf, ik ben klaahaar!’ liet me keer op keer glimlachen, terwijl dat juist een teken was dat ik in een stinkend weeceetje kinderbilletjes moest afvegen of zelfs spuug op moest ruimen. Dat ik vanwege dat feest als clown naar school moest fietsen en verkleed als panter naar huis moest gaan, nam ik voor lief. Het was een prima afronding van een gezellige klas. Terwijl ik dit typ, komt er een kleuter van deze stageperiode langs. Al een half jaar geen stage-juf meer, maar toch blijf ik juf Elise als ze in de HEMA met haar ouders komt shoppen.

Juli
Vakantieeee! Wel grappig dat je zo dicht bij huis toch alles achter je kan laten om te relaxen. Quality time met m’n ouders en broertje in het verre Friesland en Drenthe. Ook al zeg ik het lang niet altijd, het is fijn dat we zo goed met elkaar op kunnen schieten, elkaars flauwe grappen nog steeds hilarisch vinden en stukje bij beetje weer de draad op kunnen pakken. Soms pakt m’n moeder nog 5 borden, zegt ze ‘wil je niet twee uitsmijter bakken? Anders hebben we een ei te kort’ of iets wat daarop lijkt. M’n vader heeft nog geen zin om aan een polonaise mee te doen, maar we zijn in die paar jaar al weer flink op de rails gekomen. Toen ik laatst met m’n moeder meebrulde met de radio, besefte ik dat dit ook al een tijd terug was. Dat we (m’n broertje, vader en ik) ons voor hadden genomen eerst de kruiswoordpuzzel af te maken voor we naar binnen mochten toen het dreigde te regenen, waardoor we in de miezer steeds sneller gingen schrijven en raden, is alleen gefilmd, dus vandaar een andere foto.   

Augustus
Deze foto is gemaakt vlak voor ik op gesprek moest komen bij een docent van school. Stijf van de zenuwen xe9n jarig, dat is geen goede combinatie. De hele zomervakantie aan m’n assessment zitten sleutelen op hoop van zegen. Klasgenoten hebben deze verjaarsmuts voor me gemaakt. Hij stond dan ook de hele dag xf3f trots op m’n hoofd, of trots op de dressoir. En jarig xe9n door mogen gaan met school, dat is een heerlijke combinatie! M’n eerste rijles die avond was het kersje op de taart.

September
Weer een maand op school en alles verliep weer op rolletjes. Maandag’s was ik toevallig nog vrij voor mijn eerste stage-dag (Ik had gewoon geen stageplek op dat moment, maar goed) en Annet zocht ook wat vrijetijdsbesteding, dus zijn we samen naar Amsterdam gegaan. In augustus was ik ook met school vrijwel iedere dag in Amsterdam te vinden, dus waarom niet nog een keer? Het was erg gezellig, veel gekletst, veel gelopen en weinig gedaan. Vera en Lisan kwamen ook nog even buurten. Ook was september de maand van de Hema. Een personeelsuitje op Texel, ons optreden als Worstiband bij de fietspuzzeltocht. Ergens is het best grappig om te zien dat zo’n team binnen een paar maanden zo met elkaar optrekt. We hebben al samen films gekeken, Singstar gespeeld, avonden bij elkaar gezeten om de Worsti-band op te richten enzovoorts. Alsof we al een paar jaar met elkaar werken in plaats van een paar maanden.

Oktober
M’n tweede jaar PABO begon met een stage in groep 4. Dit gaf al veel gedoe: mij werd nogal laat meegedeeld dat ik geen stage-plek had, waardoor ik in een paar weken tijd nog een stage-plek moest zoeken. Gelukkig leverde m’n bellen en regelen uiteindelijk toch een plekje op in groep 4. Hoewel dit niet zo erg mijn ding is als kleuters, heb ik toch tot nu toe al een fijne tijd. Leuke mentoren, gezellige klas, aardige leerlingen.. ik weet wat mijn zwakke plekken zijn, maar nog niet hoe ik deze permanent op kan lossen. Hopelijk komt dat de volgende stage-periode.

November
November was toch wel mijn Lama-maand. In April hadden we te horen gekregen dat ze zouden stoppen en de laatste show stond voor 30 november gepland. Eerst nog een keer het laatste seizoen bezoeken zonder het ‘oh dit is echt de laatste keer’-gevoel op 15 november in de HMH. Tenminste, dat dacht ik. Voor sommigen was dit echt de laatste keer, maar de meesten heb ik als afscheid kunnen knuffelen en vrolijk ‘tot de 30e’ toe kunnen roepen. Zondag 30 november was dan de laatste show daar. De meesten waren de dag ervoor ook naar de show(s) geweest, maar ik vond xe9xe9ntje wel voldoende. Heb toch heel wat gezelligheid gemist, maar het pizza-eten was ook al fijn. Eerst zat ik op rij 9 van het balkon en kon het niet laten voor aanvang wat vrienden van rij 1, 2 en 3 op te bellen voor een potje ‘find Wald- eh.. Elise’. Tegen mijn buren kon ik het niet laten om hoopvol te vermelden dat ik misschien de tweede helft in de zaal zou zitten als ik of een van m’n vriendinnen een lege stoel had gevonden. En warempel: na een kleine 10 minuten verliet een mevrouw de zaal en kwam tijdens de eerste helft niet meer terug. Toen ik in de pauze daar ging zitten, voelde het wel heel dubbel. Ik zat op rij 5, maar stel dat mevrouw naar het toilet was gegaan en tijdens de show niet meer naar binnen mocht? Ze bleef weg, dus had ik een nieuw stekkie veroverd. De gedachten ‘wow wat een vooruitgang’ ‘mag ik weer terug naar het balkon’ en ‘wat tof dat ik nu hier zit’ wisselden elkaar af. Tijdens de staande ovatie aan het eind wurmde ik me, net als de anderen, tussen de anderen naar voren voor YNWA en een emotionele maar oervalse toegift. Lama’s are over, but friends are forever. Het klopt als een zwerende vinger.

December
December is natuurlijk de maand van feesten, vreten, gezelligheid en cadeautjes. Pieten-ochtend op de Jozefschool, Sinterklaas vieren op de Sint Jozefschool, pakjesavond bij ons thuis. Dat laatste was toch wel erg gezellig met dobbel-cadeautjes met ouders, broertje en oma (streekromannetjes en twee mandarijntjes, een rookworst, kaneelstok, waxinelicht-houders, omelet-pannetje in vorm van berenhoofd etc etc) en daarna pakjesavond met grotere pakjes: gooi je op de wii een strike, mag je een cadeautje pakken.
Kerst kwam vroeg dit jaar: 17 december. Bezoekje nummer 8 aan OSW in het Comedytheater in de Nes. Rond 5 uur verzamelen, samen eten, wat drinken en naar het theater. Het was echt retegezellig en totally Christmas voor mij. Hxe9t kerstlied dit jaar was toch wel voor mij Stop The Cavalry. Gezongen op school, gehoord bij OSW en toen Mike en ik erover praatten op Kerstnacht, begon hij ineens op de radio te spelen. Kerstavond lekker gedobbeld (Kolonisten van Catan-dobbelspel, in case interested), Eerste Kerstdag schminken bij het Kindje Wiegen, naar oma en gourmetten, en Tweede Kerstdag brunchen, hele dag door kerstfilms kijken en kliekjes eten. M’n pa en ik houden altijd tijdens de brunch rare gesprekken. Tijdens Pasen was het nog ‘Aw, ik eet nu een kuikentje op!’ ‘Nee, je eet geen kuiken. Je eet het eten van het kuikentje op, zodat deze een tragisch, pijnlijk en enorm zielig zal verhongeren.’ en nu was het de vertaling van Boxing Day, de Engelse benaming voor Tweede Kerstdag. Of het nu het opruimen van de kerst-spullen is, of het opnieuw in dozen stoppen van speelgoed wat je nu al zat bent, ben ik nog niet achter. Wat ik wel weet, is dat dit een druk, maar gezellig jaar is geweest. Gelachen, gehuild en misschien wel discussies gevoerd met de mensen die ik ontiegelijk graag mag. Bedankt voor het lezen, vooral bedankt voor ‘jouw inzet’ en hopelijk tot volgend jaar. Dat we maar net zo veel spontane acties, diepgaande gesprekken, gezellige momenten en heerlijke dagjes uit mogen hebben.

Elise

Het was voor mij al helemaal Kerst op 17 december. De dag begon met een kerst-ochtend op m’n eigen school. We hebben kerst-stukjes gemaakt, kerstliedjes gezongen, een kerstviering bijgewoond en poffertjes, chocolademelk, broodjes worst en glxfchwijn gedronken bij de vuurkorven op het schoolplein. Rond half 1 waren we uit. Vxe9xe9l te vroeg! Ik moest om kwart over 4 pas vertrekken naar Amsterdam. We besloten met wat klasgenoten op het station wat te drinken en te eten en ook daar waren we al snel mee klaar. Claudia zei lachend: "Anders ga je met mij mee naar Den Helder en stap je daar weer over naar Amsterdam." En dat heb ik gedaan, dus was ik rond half 5 in Amsterdam.

Na een half uurtje rondzwerven kon ik Michelle van haar station oppikken en gingen we samen naar de Dam. Op het Damrak wilde Mies even pinnen, waar een niet-zo-onaantrekkelijke jongeman ons aansprak. "Misschien een rare vraag, maar weten jullie waar het Seksmuseum is?" En achteraf moesten we er wel om lachen dat we gewoon zonder blikken of blozen hem de weg hadden gewezen ipv raar opkijken. Op de Dam wilde ik de kerstboom op de foto zetten, maar mijn pogingen werden gestaakt door een vader en zoon met camera’s die dachten dat ik dom was en dat ik niet wist dat voor foto’s zonder flits een statief handiger was. Goh. Ook moest ik hun camera’s bewonderen en daarna gingen we weer weg. Precies op tijd, want Vera en Annet stonden nog geen 10 seconden later naast ons. Even voor Vera de Kalverstraat op en daarna naar het CreaCafxe9. Voor het bestellen deelden we even onze kerstkaartjes aan elkaar uit en gingen naar de bar om te bestellen. Op zich was het eten best lekker, maar mxe1n wat miste ik het gebruikelijke peper- en zoutstel. Anders heb ik het nooit nodig als het op tafel staat, en nu stond het er niet en wilde ik het eten wat meer smaak geven. Bij de fedanini met witte wijnsaus ("Pasta met kip dus.") zat ik xe9cht vol. We besloten desondanks nog een rondje taart te doen, omdat ‘citroen cheesecake’ best lekker klonk. Maar het was iets teveel cheesecake voor mij, dus at ik de helft en de bodem op en loog dat het lekker was, maar dat ik vol zat, toen een medewerker me raar aankeek toen ik hem weer mee wilde laten nemen.

Goed, kaartjes opgehaald bij het ComedyTheater.. vorige keer mochten we volgens mij al eerder naar binnen, maar nu moesten we nog een half uurtje naar een cafeetje om de hoek. Het was daar best leuk en gezellig. Enorm gelachen. Danixebl en Dave kwamen ineens van boven en liepen naar buiten. "Kijk, Danixebl," zei ik. Je kan niet om die bos krullen heen. "En wie loopt er voor hem?" "Dave denk ik." Ik gokte het op het haar, want aan zijn postuur was hij niet meer te herkennen. Rond half 8 mochten we naar binnen en konden we uitgebreid kiezen of we nou op rij 2 of 1 wilden zitten. Tussen de tweede en derde stoelswissel kwam Dave even buurten. Ook hij had er erg zin in.

Vier minuten voor het begin van de show zagen we ineens een koelkast met Ben en Jerry’s staan. Dat is toch wel een prachtige combinatie, Ben en Jerry in je hand en OSW op het toneel. Dus 5 bakjes gepakt en op de bar gestapeld om af te rekenen. Het duurde wel erg lang.. de minuten telden af en Annet en Vera gingen maar alvast op hun plek zitten. Zit je op rij xe9xe9n en kom je later aan omdat je nog bakjes B&J wilde kopen. Maar 1 minuut voor tijd kwam ik erachter dat de koelkast weer op slot zat, dus terugleggen lukte niet. Tijdens de opkomst van de jongens snel pinnen en naar m’n plek sluipen. Het begon al goed met een wedstrijd tussen de delen van het publiek. Iedere speler (Arjen, Eddy, Tim en Roemer) kreeg een deel van het publiek. De opdracht was zoveel mogelijk kerstliedjes te bedenken. Omstebeurt moesten we er een zingen en als je er geen wist of xe9xe9n dubbel zong, was je af. Eddy zong vlak na ons Rudolf in de eerste ronde, dus die kreeg uit medelijden nog een kans. Wij konden Driving Home For Christmas niet verderzingen dan 2 zinnen, dus waren we af. Eddy’s deel won uiteindelijk, terwijl zij xe9igenlijk af waren. Best toevallig. Ik miste wel ergens de typische OSW-tune, die voor vanavond vervangen werd door allerlei ‘jingles’, geknipt uit Stop The Cavalry en All I Want For Christmas.

Er werd veel gezongen, met schoenen naar elkaar’s hoofd gegooid, een Kerst-quiz gehouden en natuurlijk ook veel gelachen. Al ga ik nooit meer naast Vera zitten. Eerst wilden ze voor een scxe8ne een regisseur weten. Vera zei ‘Quentin Tarantino’ en ik dacht net ‘hoe heet die regisseur van Reservoir Dogs en Pulp Fiction ook alweer?’ Bij muziekstijlen zeiden we bijna tegelijk reggae en tot slot haalden we synchroon onze handen door ons haar… Wat ook ik ook knap vond, was de ‘toegift’. Een freeze-tag waar allerlei verhalen en scxe8nes in terugkwamen. Zelfs de ergotherapie-opleiding van Michelle kwam nog even langs. Echt tof. Na afloop nog flink wat foto’s van elkaar gemaakt en Dave wilde ook nog wel even met ons op de foto. Eigenlijk zou ik de trein van 10 over 11 nemen, maar die redde ik echt niet meer om om 10 voor 11 te vertrekken en voor die tijd op CS aan te komen. Even paps gebeld dat ie wat langer thuis kon blijven. Nog even lekker gekletst en gedaan, maar toen was het xe9cht tijd om naar huis te gaan. Het zou alsnog flink doorlopen zijn geweest, maar wat een toeval: We kwamen achter het monument de Dam op en er stopte nxe9t een tram naar CS bij de halte. Dus hadden we ineens nog iets van 10 minuten over voor onze treinen vertrokken. Daar ook nog even wat plaatjes  geschoten en toen moesten we xe9cht gaan. In de trein even de foto’s teruggekeken. Volgens mij was het heel suf.. de gezichten die ik tijdens het kijken trok.. Nouja, dat maakt niet uit, het was echt voor herhaling vatbaar!